Categorie archief: een kleine vertelling

de paasvakantie voorbij

soms hebben we een duwtje in de rug nodig om dingen weer op te starten. Vandaag kwam die in de vorm van mijn eerste echte buitelandse reactie op een ouder bericht op mijn blog. Met de paasvakantie ben ik mijn blog wat uit het oog verloren. Ik heb namelijk allemaal fantastische nieuwe technieken geprobeerd, en uitgevoerd ook wel, zoals het schilderen van zijde en ben ik verder gegaan met het haken. Er ontstaan veel nieuwe ideeën door een tijdje met een ander materiaal te werken, en op andere manieren. Wat me wel duidelijk is geworden is dat er voor elke techniek en discipline wel een soort kapstok is of skelet waar je nooit omheen kunt, bij een geboetseerd beeld is dat over het algemeen een armatuur, maar ook in het schilderen op zijde moet er een procedé gevolgd worden waardoor je nooit helemaal kunt doen wat je verzint. Door andere technieken te proberen dacht ik daar misschien op een gegeven moment omheen te kunnen maar ze horen er bij en ik zal ze blijvend tegenkomen. Misschien moet ik er maar iets leuks mee doen. Binnekort weer foto’s maar voor nu alleen tekst, mijn laptop is te moe om nog mijn foto’s weer te willen geven… Later dus meer.

spreekwoordelijk denkraam

Klagen: Kloeg en Plagen werd Ploeg. Met als enige verschil dat ik na veel strijd moest toegeven dat Kloeg bestaat. Vlagen en vloeg, bestond dan weer niet, maar windophopingen wel. En dat allemaal tussen de soep en de patatten door. Er kwamen ook nog boerekes die frans klappen tussen door maar dat leidt ons nu wat te ver en duurde te lang voor ik het begreep om nog grappig te kunnen zijn.

Mooiste uitspraak van de dag: hee zit elkaar toch niet zo te ploegen heel de tijd : )

stapelwerk

vandaag de stapel, die gisteren niet is doorgekomen. nee beter het overzicht dat niet is doorgekomen, er zaten nogal wat ideeën door elkaar heen gisteren. Maar dit is dus wat ik altijd zie als ik eenmaal een foto ga posten, een overzicht van alles wat al is geweest. Het zwarte randje is paint, dat weet ik niet precies waarom ie dat nu weer gefabriceerd heeft. Dit procedé is met print screen knopjes en zo, en dus helemaal geen fototoestel dat er aan te pas komt! (vanaf nu dus geen batterij smoesjes meer die tellen, helaas, ik zou toch ook niet alles moeten vertellen aan jullie!) Als ik dit vaak genoeg doe krijg ik vanzelf een droste effect, maar dat bespaar ik je voor nu.

naamloos

naamloos

sneeuw en zon

vandaag keek ik uit het raam vanaf mijn stoel in de keuken en het leek wel een zomeravond. Nee het licht leek op dat van een warme zomeravond, hoe de zon over de huizen viel en de lucht er achter (ik zie alleen dat er zon is, niet de zon zelf). Ik vond het maar gek om te bedenken dat het vroor buiten. Voor mijn blog had ik een foto gemaakt van stapelkunst, maar ik ga toch iets anders tonen. Bloemen en post. Omdat de dingen soms ineens veranderen. Nee ik doe het nog anders, telkens als ik een bericht typ, moet ik zodra ik mijn foto wil plaatsen op media toevoegen klikken. als ik dat heb gedaan zie ik alle foto’s van de laatste tijd in het klein. Dat levert over het algemeen zo’n fijn nieuw beeld op dat ik er telkens een foto van wil maken, en dat uitstel tot de volgende dag. Vandaag heb ik de foto gemaakt, nu moet ik hem dus nog even verkleinen en dan plaatsen, er zitten vreemde lichtstrepen overheen omdat het mijn scherm is denk ik. Goed inmiddels is er vanalles anders misgelopen dus begin ik toch met het eerste idee. Nee het is het tweede.

14 maart

14 maart

over de tulpen

Vandaag leerde ik over tulpen. Ze groeien door in een vaas, waarschijnlijk wist iedereen dit al, maar ik zag bij deze bos voor het eerst hoe ze als prentenboeken plaatjes bloemen verwelken, een beetje zoals wanneer Tante van der Bijll van Ijzinga voorbijkomt in Hoe Tom won van kapitein van urk en zijn sportieve huurlingen (echt een aanrader voor zij die het boek niet kennen!). Om maar te zeggen dat jullie vandaag weer foto’s krijgen over een verwelkende bos tulpen, Dat groeien komt trouwens doordat ze al vroeg volledig volgroeid zijn, en hun laatste groeiing alleen maar doen door celverrekking. Om het maar is simplistisch uit te leggen (er was ook van alles over groei hormonen hoor maar dat kan ik niet na vertellen). Het komt er op neer dat ze op het laatste gewoon over hun vaas gaan hangen, een beetje zoals hangerige tieners in een bus, of oververmoeide peuters die uit de kinderwagen willen en pogingen doen over hun gordeltje heen te klappen naar beneden toe. Zoiets ongeveer ; )

Tulpen

DSCN2194 (1)

Bevlieging nr 1

inmiddels ben ik al een paar dagen bevlogen (onschadelijk en gaat meestal ook weer over), door iets nieuws. Ik had het uiteraard wel eerder gedaan, lapjes, vierkantjes, vasten, dat soort dingen. Maar dat je met haken veel meer kunt doen, blijkt. Hier mijn eerste pogingen, om een halsje te haken. Zwaar onder constructie, en geheel op eigen-wijze. Die losse randjes met friemeltjes er aan, dat wordt me nog wat, om daar weer verder op te gaan. We zullen zien, wat het zo boeiend maakt is dat je echt al werkende kunt verzinnen en vormen, en bijsturen. Het duurde even voor ik begreep hoe het werkt, maar het is echt boeiend, volgens mij kun je hele 3D beelden en constructies haken uiteindelijk. Wie weet komen er nog wel gehaakte sculpturen van, zou best kunnen. NU dus een foto van het eerste echte gefriemel.

Bevlogen nr 1

Bevlogen nr 1

weer bloemen

vandaag moest ik kiezen want ik had meerdere foto’s gemaakt. De tulpen met hun krachtvoer hangen namelijk zoals echte verwelkte bloemen horen te doen fantastisch in een boog naar beneden om de vaas heen. Wat overblijft in de vaas is een rechtop staand geheel van groen blad met lichte groene bogen naar beneden. En dan dus die tulpen op half zeven ergens onderaan. ze zijn alleen zo leuk, en ik krijg dat niet op foto, vandaar dat deze verwelking het heeft gewonnen van de ander.

verwelking fase 1

verwelking fase 1